Gewoon


Ik was van plan om hier vorige week iets te schrijven maar toen was die gewone dinsdag plots geen gewone dinsdag meer, en had mijn gewone blogpost plots geen betekenis meer.

Ons landje was plots geen gewoon landje meer maar het land dat de voorpagina's zou halen. Onze vlag was plots niet gewoon meer een gebaar van vaderlandse liefde maar een gebaar van rouw.

Facebook was plots geen gewone plek meer vol kinder- en reisfoto's maar een plek waar meningen zichtbaar werden en deze meningen botsten. Meningen waarin moslims plots geen gewone mensen meer zijn, meningen vol hoop dat met liefde alles op te lossen valt, meningen dat elkaar gewoon begrijpen eigenlijk veel gewoner zou moeten zijn.

Er werd zoveel geschreven en zoveel gezegd. Woorden die gewoon de nagel op de kop slaan maar ook woorden die ik gewoon te beschamend vind om te herhalen.

Ik schaam me, omdat sommige mensen gewoon zo kortzichtig zijn. Omdat sommige mensen dat wat ze hebben zo gewoon zijn dat ze er niet meer dankbaar om kunnen zijn. Omdat sommige mensen het zo gewoon vinden dat ze hier zijn geboren en dat ze zijn wie ze zijn, alsof dat plots een verdienste is en niet gewoon een gelukkig toeval. Omdat sommige mensen het allemaal heel gewoon vinden wat er in de wereld gebeurt tot de dreiging te nabij komt. En ik schaam me nog meer omdat ik dit zelf ook als net iets erger ervaar, terwijl ik dat eigenlijk niet zou willen. Ik schaam me omdat zelfs de mars tegen de angst zondag geen gewone solidaire mars mocht zijn. En omdat sommige mensen denken dat ze gewoon een schuldige kunnen aanduiden en die gewoon kunnen bestraffen, en dat daarmee alles opgelost zal zijn. Gewoon, zoals vroeger op de speelplaats, alsof het om een zak knikkers gaat.

Ik weet er niet genoeg van af om te zeggen hoe het verder moet. En zelfs wie er wel genoeg van afweet kan dat niet. Maar ik weet wel dat dit niet over een zak knikkers gaat en dat er geen gewone oplossing voor handen is. Dat wij voorlopig misschien gewoon beter onze meningen wat nuanceren. En proberen te genieten van wat we hebben. Gewoon, omdat we niet weten wat er komt en niet weten of er ooit nog een 'gewoon' zal bestaan.

Het duurde eventjes voor ik dit schreef. Omdat ik vond dat alles al gezegd was. Omdat ik de behoefte niet had om ook mijn mening nog eens te delen temidden van al dat geduw en getrek. Maar tegelijk kon ik het niet over mijn hart krijgen om dit zomaar te laten passeren en te beginnen over welke servetten ik koos voor de paasbrunch en hoe ik mijn eiersla precies maakte.

Maar vanaf nu doe ik dus weer gewoon. Ik schrijf weer over gewone servetten en ongewone eiersla. Over gewone dingen in een gewone wereld. Gewoon, omdat ik dat het liefste doe. En omdat dat de wereld is die ik het liefste wil zien. Een wereld vol liefde en zonder haat. En vol chocoladen eitjes, dat ook.



You Might Also Like

4 comments

  1. Helemaal mee eens... vooral dat iedereen het wel eens eventjes zou oplossen moesten ze het voor het zeggen hebben... als het zo simpel was...

    Mooi geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nagels met koppen. Ik weet ook niet hoe het verder moet. Wat ik wel weet is dat ik onze kinderen een zo zorgeloos mogelijke jeugd wil bieden. En hoe we dat moeten klaarspelen... geen idee.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat vond ik dit fijn om te lezen, Ruth. En helemaal zoals ik het ook aanvoel.

    BeantwoordenVerwijderen