Een slaatje met pit


Granaatappels zijn de reden waarom ik niet in het scheppingsverhaal geloof. Of het moet zijn dat God ze schiep om 6 uur 's morgens, met een ferm ochtendhumeur en dat nog wel op dag drie, toen er nog geen dieren of mensen bestonden maar vooral ook: geen koffie. Hierzie, granaatappels! Dat ze er zullen kunnen voor zwoegen, de fuckers die ik binnen drie dagen ga scheppen. God straft meteen!

Om maar te zeggen dat granaatappels niet echt bijster goed in elkaar zitten. Om de pitjes eruit te halen heb je oftewel heel veel tijd oftewel een zeer goed afwasbare keuken nodig.

Nochtans, als je op youtube kijkt lijkt het zo simpel als iets. Men neme een houten lepel, men klopt de zaadjes los, men geeft enkele welgepositioneerde insnijdingen en hupla, de pitjes vallen elegant in uw kom. Nu kan het zijn dat ik de techniek niet helemaal onder de knie heb, of dat mijn houten lepel niet 100% granaatappelgeschikt is, maar als ik dat probeer gebeurt er weinig spectaculairs, op enkele opengespatte pitjes en een hoop vlekken op mijn kleren na.

Ik eet dus enkel granaatappels als ik tijd teveel heb en echt niets beters kan bedenken om te doen. Of als ik dit slaatje wil maken, want dat is zo lekker dat ik het er voor over heb. Je maakt het met couscous, stukjes avocado, veldsla, granaatappelpitjes, blokjes feta, verse munt, peper en zout, olijfolie en wat limoensap.

Heerlijk fris en zoet tegelijk!
En zie hoe schoon met die rode pitjes. Matcht perfect bij de vlekken op uw kleed!




You Might Also Like

2 comments

  1. Haha!! Jouw confrontatie met de granaatappel is zéér herkenbaar!! Ik krijg die pitjes daar ook amper uit!! Maar nu gebruik ik daar zo'n smal baby-lepeltje voor en dat gaat iets vlotter (lees: minder rode spatten).
    Dit recept ga ik straks uitproberen!

    BeantwoordenVerwijderen