Groen in huis

Planten houden, het is niet iedereen gegeven. Je hebt zo van die mensen die nog maar naar een plant hoeven te kijken of haar verlepte blaadjes gaan op slag weer blinken en de verse knopjes ontpoppen zich dat het geen naam heeft. Ik behoor niet tot dat soort mensen.

Het was in Ikea vier jaar geleden dat ik mij finaal neerlegde bij dit feit. Ik wou zoals altijd planten kopen. Mijn lief hield me zoals altijd tegen. Hij keek naar mijn karretje waarin al drie planten groen stonden te wezen. Er viel een stilte. "Liefje, zou je dat wel doen?" zei hij. Ik zweeg. "Je weet toch hoe het met al je vorige planten is gegaan?". Ik zag dat hij het meende. "Jamaar," zo zei ik "deze keer is het anders. Deze keer ga ik er zó goed voor zorgen, ze gaan niet weten wat ze meemaken, die planten!" Hij schudde vastberaden van nee. "Dat zei je vorige keer ook. We kopen wel een plastieken plant".

Ik hoorde het al, het was tijd voor een beetje vrouwelijke overtuigingskracht. Ik zei dat ik die planten nodig had. Dat ze mij hielpen om mijn onvervulde kinderwens nog even te onderdrukken. Dat mijn biologische klok helemaal ontregeld zou geraken, ik moest iets hebben om voor te kunnen zorgen, om mijn moedergevoel een plaats te kunnen geven. Het was dat of een kind, hier en nu! In feite zijn planten toch echt een deel van het gezin? Ze zouden mij zoveel liefde geven, en ik hun, zoals enkel een moeder dat kan!

Hieraan kon hij niet weerstaan. Een compromis werd voorgesteld, ik mocht één plant kiezen, en als die tegen ons volgende ikea-bezoek nog leefde zou ik me volledig mogen laten gaan in de plantenafdeling. Ik koos de schoonste en meest fragiel uitziende plant en we gingen als een hecht gezin met ons drietjes naar de kassa. Na het betalen gingen we naar de foodshop. Vlierbloesemsapjes! Daim-snoepjes! Ajuinenchips! En kijk, zijn dat daar nu pasta's in de vorm van rendieren? Hoera!

Tevreden en voldaan gingen we richting uitgang. Net toen de liftdeuren gingen sluiten hoorde ik iemand roepen. Ze liep onze richting uit. "Mevrouw, mevrouw! Is dit soms uw plant? U was hem vergeten. Hij stond in de frigo bij de dranken."

Het lief was niet boos, maar teleurgesteld. Hij stelde de pijnlijke vraag of ik onze kinderen ook in de frigo zou laten staan. Het was die dag dat ik een belangrijke florale beslissing nam: in ons huis zouden enkel cactussen, vetplanten en sanseveria's staan. En baby's, maar misschien nog niet direct.

Vier jaar later hebben we een dochter, en tot dusver heeft ze nog niet in de frigo moeten staan. Onze plantenkroost houden we echter binnen de perken. Geen orchideeën hier, of exotische planten met namen die we toch niet kunnen uitspreken.

Ben jij ook een groene kluns? Heb jij ook geen Bartel aan je zijde die je planten soigneert? Geen probleem, geef uw sanseveria's funky bloempotten en geen mens die ziet dat ze eigenlijk al lang uitgedroogd zijn. Ik geef hier alvast inspiratie voor drie doe-het-zelf bloempotten die in geen tijd klaar zijn.



 

Het eerste noem ik voor 't gemak een plant in een zakje.
Neem een kraftpapieren zakje. Steek er een plant in. Klaar!
Zorg er wel voor dat je het zakje waterdicht maakt, doe een plastieken zakje rond uw bloempot of zet een schaaltje op de bodem. 
Vouw de rand van het papieren zakje eens om, zo is het mooi afgewerkt.
Op het zakje kan je dymolettertjes hangen, iets stempelen, iets tekenen, of een foto van Bartel kleven. Geef toe, er zijn moeilijkere doe-het-zelf projecten.




Het tweede is nog eenvoudiger.
Neem een schone blikken doos. Steek er een plant in.
Hupla!




Voor het derde ideetje neem je een effen pot en teken je er een gezichtje op.
Dat kan met alcoholstift en verf, maar dan kan je het niet afwassen.
Als je een afwasbare pot wil gebruik je best porseleinstift (dat hebben ze bij ava of in een knutselwinkel). Voila!



In mijn pinterestmapje Groen in huis vind je nog meer doe-het-zelf bloempotten, zoals dinosaurussen, kleipotjes, blokjes en blikjes. Maar nu ga ik u laten want ik moet mijn baby uit de frigo halen. Veel knutselpret! 











You Might Also Like

6 comments

  1. Hihi, geweldig geschreven en zo herkenbaar!!!

    Vooral die "I will survive" op die papieren zak vind ik geweldig :D

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel mooi geschreven! Ik hou van jouw schrijfstijl!
    Leuke plantjes, zakjes en potjes trouwens! :-D

    Liefs Astrid (Timeless Elegance)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ja lap. Ik zit luidop te lachen. Op het werk. al een geluk dat het lunchpauze is.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. haha, helaas heel herkenbaar. We hebben 1 plant. En gelukkig overleeft die véél. En gelukkig geven de kinderen hem graag water. Maar ik zag daarnet al je mooie plantjes passeren in de post over de kamer van je dochter en ik dacht: misschien moet ik het toch nog eens een kans geven :-).
    Vetplantjes, en sanseveria's dus.

    BeantwoordenVerwijderen